Ik heb jullie maar even een pauze gegeven, zodat jullie alles konden doorlezen, ik kreeg wat berichtjes door dat het wat teveel was allemaal:) Vanuit Cartagena hadden we het plan om per bus naar Manizales te gaan, toch wel een busrit van 1,5 dag waar we wel tegen op zagen. Toen toch maar even naar de vluchten gekeken (je bent een luxurious backpacker of niet toch?) en de prijzen waren bijna hetzelfde, dus de keuze was snel gemaakt, we waren binnen 2 uur in Manizales! Manizales zelf was niet zo heel bijzonder maar de omgeving is wel weer heel mooi. Hier is Parque Los Nevados met bergen van 5200 meter.
We hebben een tour gedaan naar dit park, erg mooi en hoog! We hebben een stukje van 1 van de bergen beklommen op 4900 meter wat behoorlijk inspannend was voor mij, ik had hoofdpijn, was duizelig en had hartkloppingen!
We zijn 150 meter omhoog geklommen maar hebben daar bijna een uur overgedaan, ik moest bij iedere 5 stappen even op adem komen en mn hoofd op mn knieen leggen om even bij te komen. Lees verder 'Laatste daagjes:('»
En hier weer een berichtje van ons. Vanuit Barichara zijn we met de nachtbus naar Santa Marta gegaan. Wat een hel die nachtbus, te weinig beenruimte en de airco op -10! We kwamen met kippenvel aan in Santa Marta om er toen achter te komen dat het daar zo´n 30 graden warmer was, en we eigenlijk toch niet in Santa Marta waren afgezet, maar een half uur daarvandaan. Dit terwijl op het buskaartje toch echt Santa Marta stond (hadden ze helaas wel afgepakt in de bus bij de controle). Dus we stonden daar om 7 uur ’s ochtends, half slaperig en duizelig van de hitte. Gelukkig konden we een busje en taxi pakken (wederom met de tassen op het dak) naar Taganga. Hier hadden we een hotel gereserveerd waar Lindo ook had gelogeerd. Taganga is een vissersplaatsje dat inmiddels behoorlijk is overgenomen door de backpackers wat het een wat laid back gevoel geeft (inclusief onze vriend Bob Marley op de achtergrond).
Wij dachten leuk! Maar toch hadden we er ook een ander gevoel bij. Laat ik zeggen ik was blij dat we niet in een hostel sliepen maar in een leuk hotel. Lees verder 'Backpackers de Luxe!'»
We hebben het hier heel erg naar ons zin, en dat uit zich regelmatig in de bovenstaande regel..
De mensen:
We zijn tot nu toe alleen maar andere Colombiaanse vakantiegangers tegengekomen, echt heel weinig toeristen hier, wat eigenlijk betekent dat de mensen: je niet oplichten, je niet teveel laten betalen (zo´n eur 20 voor een 2 persoonskamer met zwembad), erg geinterresseerd in je zijn (waar komen jullie vandaan is eigenlijk de standaard 1e vraag, ipv in de backpackerswereld waar gaan jullie heen en waar zijn jullie geweest:)), met je op de foto willen (terwijl je zelf denkt, dat je een foto van hen moet maken) en erg behulpvol zijn, ze bellen voor je naar de busmaatschappij, willen mochilla´s (rugzakken) voor je dragen zonder dat er verder een fooi wordt verwacht, komen ´s ochtends vroeg hun bed uit om een ontbijt voor je klaar te maken (inclusief Lindo:) en geven ongevraagd door hoe laat de bussen vertrekken.
Het eten:
Dat is eigenlijk een verhaal apart, omdat we malariatabletten moesten slikken voor de Amazone en we daar ook wel behoorlijk ziek van zijn geweest, lees vaak naar de wc en geen trek in een gebakken ei, hebben we nog niet veel van het eten kunnen genieten. Lees verder 'Que rico, que Lindo, que Bonito!'»
Weer terug uit de jungle hebben we een snelle trip gemaakt vanuit Leticia per vliegtuig naar Bogota met Aerorepublica (betere service dan Iberia!) Van daaruit de taxi gepakt naar de busterminal van Bogota waar we Claudia en Lindo weer zouden zien en samen per bus naar Vila de Leyva zouden gaan. Weer erg gezellig, zo konden we weer even bijkletsen. Lindo had het hotel in Vila de Leyva al gereserveerd, we hoefden aan niets meer te denken dan in de bus te stappen en uit het raam te kijken. Wel erg makkelijk zo hoor, zijn wij nou mochilleros (backpackers)? Maar goed ook wel weer een keertje fijn, dankjewel Lindo! De bustrip naar Vila de Leyva was erg mooi, genoeg te zien. Voordat we naar Vila de Leyva gingen zijn we nog een paar uurtjes in Chiquinquira geweest. Hier woont Claudia haar vader en haar zus. Het was erg leuk om hen te ontmoeten. Ik had meteen veel lol met het neefje van Claudia, hij bleek vroeger net zoveel krullen te hebben als ik nu heb dus dat schept al snel een band! Lekker gelunched op het plein van Chiquinquira, maar toen bleek dat mn buik in opstand kwam dus rennen naar de wc en daarna maar even naar de apotheek. Nicholas (het neefje van Claudia) vond het superinterresant allemaal dus hand in hand gingen we naar de apotheek.
Toen ik op een discrete manier vroeg of ze medicijnen hadden voor buikloop schreeuwde Nicholas het uit van de pret dat ik buikloop had, ik geloof dat de hele straat het gehoord heeft:) Uiteindelijk ging het later een stuk beter en zijn we naar Vila de Leyva gegaan, hier lekker wat gedronken en gerelaxed. Lees verder 'Terug uit de jungle en nu?'»
Comments (0) 
Themocracy