Ik heb jullie maar even een pauze gegeven, zodat jullie alles konden doorlezen, ik kreeg wat berichtjes door dat het wat teveel was allemaal:) Vanuit Cartagena hadden we het plan om per bus naar Manizales te gaan, toch wel een busrit van 1,5 dag waar we wel tegen op zagen. Toen toch maar even naar de vluchten gekeken (je bent een luxurious backpacker of niet toch?) en de prijzen waren bijna hetzelfde, dus de keuze was snel gemaakt, we waren binnen 2 uur in Manizales! Manizales zelf was niet zo heel bijzonder maar de omgeving is wel weer heel mooi. Hier is Parque Los Nevados met bergen van 5200 meter.

We hebben een tour gedaan naar dit park, erg mooi en hoog! We hebben een stukje van 1 van de bergen beklommen op 4900 meter wat behoorlijk inspannend was voor mij, ik had hoofdpijn, was duizelig en had hartkloppingen!

We zijn 150 meter omhoog geklommen maar hebben daar bijna een uur overgedaan, ik moest bij iedere 5 stappen even op adem komen en mn hoofd op mn knieen leggen om even bij te komen. Als ik er nu nog aan terug denk krijg ik het weer benauwd. Maar ik was een beetje dwars (van wie zal ik dat nou hebben) en moest en zal met de groep meekomen, als je er toch bent moet je er wel voor gaan in ieder geval! En ik was toch blij dat ik boven was! Dennis is al een behoorlijke berggeit dus die kon die route nog wel 10 keer lopen. Mijn vingers waren half dood en het was echt hartstikke koud, de foto´s spreken voor zich denk ik. Daarna hebben we gelunched bij een thermaal bad van 30 graden dus weer even helemaal op temperatuur gekomen.

Vanuit Manizales zijn we het koffieplantagegebied ingegaan. We hadden een super leuk hotel geboekt om de laatste paar daagjes een beetje uit te rusten en de omgeving te verkennen. We zijn een dag naar het Disneyland van de Colombiaanse koffie gegaan. Een pretpark met informatie over koffie, erg grappige combinatie. Dus eerst wat geleerd over het maken van koffie en daarna in de wildwaterbaan! Dennis heeft nog een paar uurtjes gemountainbiked tussen de bananenplantages, want bij het hotel was een mountainbikegids.

Hij begon om 06.00 uur want dan was het nog lekker cool (zonder ontbijt, dus niet meteen ideaal voor een pittig stukje mountainbiken) tegen de tijd dat ik aan het bedenken was hoe laat ik zal ontbijten en wat ik deze relaxdag allemaal zal gaan doen (in de hangmat liggen, of bij het zwembad liggen?) was Dennis alweer terug, helemaal klaar voor een ontbijtje met eieren en ham! We besloten om de ochtend een beetje rustig aan te doen en in de middag naar een koffieplantage te gaan, ik wilde toch wel iets meer over weten over ons dagelijkse bakkie! Aangekomen bij de koffieplantage kregen we een privetour over de plantage.

Wist je dat:
- Er voor 1 kilo koffie 30 liter water nodig is? Een gedeelte kan nog wel herbruikt worden maar de rest van het water is dan vergiftigd en kan niet meer gebruikt worden.
- In Colombia alle koffie met de hand wordt geplukt?
- De betere koffie vanuit Colombia geexporteerd wordt naar de koffiedrinkende landen, en de minder
goede koffie gedronken wordt in Colombia?

Hierna gingen we zelf koffie plukken zodat we konden meemaken wat alle koffieplukkers iedere dag, dag in dag uit moeten doen. Eerst moesten we een pak aan, Ramona 1 voor de winter, een van koffiebonenzakken gemaakte broek met 2 gaten zodat je niet de hele tijd je pak uit moest doen als je naar de wc toe moet, en voor Dennis een pak voor de zomer, met bescherming voor de zon. Er moest natuurlijk ook nog een radio mee en een emmer werd voor je buik gebonden zodat je daar alle koffiebonen in kon stoppen. Dit was natuurlijk hilarisch, we zagen er niet uit en het schoot maar niet op, echt respect voor de koffieplukkers!

Toen we klaarwaren (na 10 minuten) kregen we een halve peso, wat ongeveer gelijk stond aan 5 cent. De plukkers doen 15 minuten over een volle bak en krijgen daar dan een euro voor! We kregen daarna nog een mooie voorstelling over de geschiedenis van koffie. Mensen uit een andere tour en wij moesten meespelen als hoofdrolspelers inclusief pruiken en rare jurken, erg grappig! Daarna weer terug gegaan met de bus naar ons hotel, waar we in de meest veilige bus ooit hebben gezeten. Bezwete mannen met machetes die terug kwamen van een dag hard werken op de koffie of bananenplantages!

En nu, zijn we alweer in Bogota weer gezellig bij Lindo en Claudia aan het logeren, erg fijn zo! Gisteren naar het goudmuseum geweest wat erg indrukwekkend is en vandaag gaan we nog naar een zoutcathedraal dat erg mooi schijnt te zijn. En morgen alweer terugvliegen naar huis, van de ene kant wil ik wel graag naar huis want ik mis de poezen heel erg:( maar van de andere kant wat ga ik Colombia missen! Wat een mooi land, wat een aardige mensen. We hebben nog steeds niet alles kunnen zien, en hebben genoeg plannen gemaakt voor een volgende reis. We´ll be back!

En hier weer een berichtje van ons. Vanuit Barichara zijn we met de nachtbus naar Santa Marta gegaan. Wat een hel die nachtbus, te weinig beenruimte en de airco op -10! We kwamen met kippenvel aan in Santa Marta om er toen achter te komen dat het daar zo´n 30 graden warmer was, en we eigenlijk toch niet in Santa Marta waren afgezet, maar een half uur daarvandaan. Dit terwijl op het buskaartje toch echt Santa Marta stond (hadden ze helaas wel afgepakt in de bus bij de controle). Dus we stonden daar om 7 uur ’s ochtends, half slaperig en duizelig van de hitte. Gelukkig konden we een busje en taxi pakken (wederom met de tassen op het dak) naar Taganga. Hier hadden we een hotel gereserveerd waar Lindo ook had gelogeerd. Taganga is een vissersplaatsje dat inmiddels behoorlijk is overgenomen door de backpackers wat het een wat laid back gevoel geeft (inclusief onze vriend Bob Marley op de achtergrond).

Wij dachten leuk! Maar toch hadden we er ook een ander gevoel bij. Laat ik zeggen ik was blij dat we niet in een hostel sliepen maar in een leuk hotel. Dit was vlakbij het strand met een zeer vriendelijke eigenaresse van 70 en 2 neefjes die zich voor ons in het zweet werkten door onze rugtassen 2 trappen omhoog te slepen in 35 graden! De backpackers keken maar een beetje langs je heen alsof je niet bestond, in tegenstelling tot de Colombianos: wat ben ik blij dat we een beetje Spaans spreken! Maar daarbij komt dan ook meteen het vraagstuk: waren we zelf niet ook nog 3 jaar geleden van die backpackers die zo goedkoop mogelijk alles wilden regelen en die streng waren voor de mensen van dat land omdat we anders bang waren dat we belazerd werden? Maar we stonden wel open voor de andere reizigers en hadden vaak leuk contact. Maar op een of andere manier lijkt dat hier niet zo te werken? Natuurlijk hebben we nu wat meer te besteden en ik moet zeggen dat werkt behoorlijk bevrijdend, niet telkens hoeven te beknibbelen over een drankje, taxiritje of hostel omdat je anders over je dagbudget. Natuurlijk moet je je niet laten belazeren waar je bij staat, of zomaar al je geld gaan uitgeven aan allemaal luxe dingen. Met een beetje afzien maak je vaak wel het meeste mee (bijvoorbeeld: als je de taxi pakt is het heel makkelijk, maar als je de bus pakt moeten de kippen op het dak, komen er om de 5 minuten mensen in de bus om eten te verkopen, kom je op de verkeerde plek en moet je nog 10 minuten met je rugzak op = veel interessanter). Dus we zijn nu een beetje op de backpackers de luxe tour vind ik zelf, het is hier veel te heet om je druk te maken:) Dus hostel met alleen een fan?

liever met airco..

In het plaatsje konden we heerlijk vis eten en lekker badderen aan het strand, maar we we waren nog behoorlijk verbrand van de Amazone dus we hebben niet zo heel vaak aan het strand gezeten. In het kader van onze backpacker de Luxe tour hadden we geen zin om het openbaar vervoer te regelen naar Parque Nacional Tayrona, dus boekten we een dagtour met gids die ons door het park leidde. Het park ligt aan de kust en heeft supermooie stranden en jungle met aapjes, vogels en sprinkhanen. Ideale combinatie dus voor ons. Om bij het mooiste strand te komen moest je alleen wel een uur door de jungle lopen, dus dat was behoorlijk zweten, maar dit was het helemaal waard! Kijk maar:

Vanuit Taganga hebben we de bus gepakt naar Cartagena. We hebben een heerlijk hotel in het midden van de stad, vanwaaruit we zo deze verschrikkelijk mooie stad kunnen bekijken.

Hier zijn we gisteravond aangekomen en we hebben een mooie wandeling gemaakt over de muur. Vandaag en morgen gaan we hier ook lekker wandelen en kijken en daarna rustig aan weer terug naar Bogota via Medellin en Manizales.

View Colombia in a larger map

Deze kaart staat ook nog rechts op de site onder ¨Pages¨, ¨Kaart¨. Ook te bereiken via deze link link. Veel plezier ermee

De mensen:
We zijn tot nu toe alleen maar andere Colombiaanse vakantiegangers tegengekomen, echt heel weinig toeristen hier, wat eigenlijk betekent dat de mensen: je niet oplichten, je niet teveel laten betalen (zo´n eur 20 voor een 2 persoonskamer met zwembad), erg geinterresseerd in je zijn (waar komen jullie vandaan is eigenlijk de standaard 1e vraag, ipv in de backpackerswereld waar gaan jullie heen en waar zijn jullie geweest:)), met je op de foto willen (terwijl je zelf denkt, dat je een foto van hen moet maken) en erg behulpvol zijn, ze bellen voor je naar de busmaatschappij, willen mochilla´s (rugzakken) voor je dragen zonder dat er verder een fooi wordt verwacht, komen ´s ochtends vroeg hun bed uit om een ontbijt voor je klaar te maken (inclusief Lindo:) en geven ongevraagd door hoe laat de bussen vertrekken.

Het eten:
Dat is eigenlijk een verhaal apart, omdat we malariatabletten moesten slikken voor de Amazone en we daar ook wel behoorlijk ziek van zijn geweest, lees vaak naar de wc en geen trek in een gebakken ei, hebben we nog niet veel van het eten kunnen genieten.
Waar we wel al heel veel van hebben kunnen genieten zijn de vele exotische vruchtensappen van Papaya tot Guananava, de supergrote avocado´s, de arepas (soort pannenkoeken van mais), vele gekookte eieren = niet vet:), en een heerlijk biertje genaamd Club Colombia, hier moesten we echt telkens zeggen Que Rico (wat heerlijk) Ik ga ervan uit dat we de komende dagen ook weer wat vaster voedsel kunnen eten zodat ik jullie hier ook van kan verslagen:)

Het landschap:
Que lindo, Que Bonito, kunnen we eigenlijk alleen maar zeggen als we in de bus zitten of aan het wandelen zijn. Overal is het even mooi, van Bogota naar Villa de Leyva waren er bergen, meren en mooie finca´s (boederijen) met grote stukken land waar de campesino´s (boeren) voor hun huis zitten met poncho en hoed op. Villa de Leyva was ook echt supermooi, een mooi plein met leuke restaurantjes en een mooie omgeving. Van Villa de Leyva naar Barichara was misschien nog wel mooier door de bergen en nevelwoud met af en toe een waterval die toevallig langs de weg naar beneden valt.

Wat kunnen we nog meer zeggen, check de foto´s

Weer terug uit de jungle hebben we een snelle trip gemaakt vanuit Leticia per vliegtuig naar Bogota met Aerorepublica (betere service dan Iberia!) Van daaruit de taxi gepakt naar de busterminal van Bogota waar we Claudia en Lindo weer zouden zien en samen per bus naar Vila de Leyva zouden gaan. Weer erg gezellig, zo konden we weer even bijkletsen. Lindo had het hotel in Vila de Leyva al gereserveerd, we hoefden aan niets meer te denken dan in de bus te stappen en uit het raam te kijken. Wel erg makkelijk zo hoor, zijn wij nou mochilleros (backpackers)? Maar goed ook wel weer een keertje fijn, dankjewel Lindo! De bustrip naar Vila de Leyva was erg mooi, genoeg te zien. Voordat we naar Vila de Leyva gingen zijn we nog een paar uurtjes in Chiquinquira geweest. Hier woont Claudia haar vader en haar zus. Het was erg leuk om hen te ontmoeten. Ik had meteen veel lol met het neefje van Claudia, hij bleek vroeger net zoveel krullen te hebben als ik nu heb dus dat schept al snel een band! Lekker gelunched op het plein van Chiquinquira, maar toen bleek dat mn buik in opstand kwam dus rennen naar de wc en daarna maar even naar de apotheek. Nicholas (het neefje van Claudia) vond het superinterresant allemaal dus hand in hand gingen we naar de apotheek.

Toen ik op een discrete manier vroeg of ze medicijnen hadden voor buikloop schreeuwde Nicholas het uit van de pret dat ik buikloop had, ik geloof dat de hele straat het gehoord heeft:) Uiteindelijk ging het later een stuk beter en zijn we naar Vila de Leyva gegaan, hier lekker wat gedronken en gerelaxed. Het hotel was supermooi, heel oud coloniaal maar ook heel netjes met uitzicht op de bergen. In vila de Leyva hebben we niet veel gedaan, gegeten en gedronken (voor zover mogelijk) en lekker gekletst met Claudia en Lindo. Op de laatste dag was Lindo aan het werk, dus hebben Claudia, Dennis en ik een Copa de Mundo gedaan op de mini golf baan.

Claudia was tweede terwijl ze het nog nooit gedaan had, wat een beginnersgeluk:) En toen was het tijd om alweer afscheid te nemen van Lindo en Claudia voor de 2e keer in Colombia. We gaan ze in ieder geval weer spreken voordat we weer terug naar Nederland gaan.

Ja, en nu? We hadden hele wilde plannen om naar El Cocuy te gaan en daar een trekking te gaan maken, maar toen we dit allemaal bekeken hadden hebben we het op het laatste moment gewijzigd en toch ervoor gekozen om naar San Gil te gaan, dit was makkelijker bereikbaar en voor El Cocuy moet je toch wat meer dagen uittrekken en daar hadden we niet heel veel tijd voor, dus een volgende keer maar weer. Dus nu naar San Gil, in de bus, dat was nog wel een avontuur, gaat de bus wel op tijd, worden we niet opgelicht, is er wel een zitplaats voor ons? Soms zitten er namelijk ook mensen in het gangpad:) Maar dat bleek uiteindelijk heel goed geregeld te zijn. Vlak voor San Gil, hebben we zelfs nog besloten om nog een half uurtje door te reizen naar Barichara. Wat ben ik ineens flexibel geworden zeg:) Dit is 1 van de mooiste dorpjes van Colombia en hier kan je een mooie wandeling maken, aangezien we ons toch een beetje hadden ingesteld om te wandelen was dit een goed alternatief. We zijn per taxi via een weg die omhoog kruipt en barst van de haarspeldbochten naar Barichara gegaan, ook al behoorlijk avontuurlijk! We waren nog erg moe van onze busreis, we waren immers al vanaf 09.00 uur onderweg en waren nu om 17.00 uur in Barichara, maar besloten om een iets duurder hotel te nemen zodat we lekker konden uitrusten. ´s avonds heerlijk gegeten en genoten van een hard bed en een warme douche. De volgende dag hebben we de Camino Real bewandeld, een met stenen belegd pad, dat vroeger werd gebruikt als doorgaande route naar Guana. Erg mooi, maar ook erg heet! Gelukkig hadden we genoeg water mee. Het pad liep soms behoorlijk steil naar beneden en had helaas weinig schaduw. Veel gerust zodat Dennis alle soorten vlinder op de gevoelige plaat kon vastleggen, wat zijn er veel soorten! Aangekomen in Guana hebben we een lekker ijsje gegeten en het dorpje geobserveerd, er was een dorpsgek, wat verloren toeristen en veel toeristenwinkeltjes. Erg leuk om het leven van dit dorp aan je voorbij zien te trekken, ik heb nog een leuke tas gekocht voor eur 6 waar een meisje 1,5 dag meebezig is geweest, is dit nou fairtrade? Ik heb niet afgedongen verder, dus lijkt me in orde, maar wel ook erg raar zo. Toen we een rondwandeling maakten door het dorpje, waren we een behoorlijke bezienswaardigheid. Ik kreeg behoorlijk wat complimentjes over mn krispos (krullen) totdat ik er rood van werd. Dennis en ik moesten zelfs op de foto samen met een ander Colombiaans stel, ik dacht dat wij een foto van hen moesten maken maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik weet nu ook hoe al die oude vrouwtjes en mannetjes zich voelen die voor hun huis voor zich uit aan het suffen zijn, als plotseling een toerist vraagt of ze een foto van hen mogen maken. ¨hoezo, zo zie ik er altijd uit, is dat nou zo bijzonder, ik ben zeker raar dan¨ kan heel goed 1 van hun gedachtengangen zijn, ik doe het in ieder geval niet meer (misschien alleen per ongeluk).

Zoals ik al vertelde zouden we gaan kijken of we een paar nachtjes in een reservaat konden verblijven langs de amazone. Dit had wat voeten in de aarde maar is uiteindelijk toch gelukt! Vandaag zijn we terug gekomen en zoals jullie misschien al kunnen indenken, in 1 woord geweldig! De boottocht er naar toe was al heel bijzonder zo over de Amazone, de dolfijnen zwommen ons tegemoet, een verkoelend windje en een zonnetje: wat wil je nog meer. Ik was echt verbaasd over hoe breed de Amazone wel niet is, toch zeker zo´n 500 meter. Al gauw gingen we een zijrivier op, waar onze lodge uiteindelijk ook aan zou liggen. Maagdelijk oerwoud zo ver het oog reikt ! Weinig houtkap hier gelukkig en om het half uur een klein dorpje. Soms maakten we een short cut met de boot van de Amazone af en voeren midden door smalle stukjes regenwoud. Ik voelde me net een verslaggever van National Geographic ´and here we are in the pristine rainforest, where the kolibries live, if we are quiet we can come really close´ Zoiets had ik dus in mijn hoofd de hele tijd:) Aangekomen in het park hebben we eerst even gerelaxed op het platform waarop je zo de hele rivier kon overzien.

Daarna mochten we meteen met de gids mee om een wandeling door de jungle te maken. En dat was behoorlijk zweten! Gelukkig konden we aan het einde van de wandeling lekker baden in de rivier en ons huidje weer lekker schoonmaken met speciale klei uit de amazone, ik zag er niet uit, maar ik moet toegeven m´n huidje was lekker zacht! s´avonds ging om 21.00 uur het licht uit dus lekker vroeg slapen. De volgende dag wilde ik even relaxen, had niet zo veel zin om te gaan vissen of met allemaal tuigjes in een boom te hangen want mn buik was behoorlijk in de war! Misschien ook wel doordat we allemaal wel heel snel van start zijn gegaan en ik nog wel even in de stress zat of alles nu wel goed geregeld was, maar dat schijnt er allemaal bij te horen:) We hebben de hele dag een beetje in de hangmat gehangen naar de rivier gekeken, gegeten, gedronken, gelezen en geslapen. Heerlijk.

De dag erna voelde ik me al wat beter en hebben we 4 uur door de jungle gelopen met de gids. Ook weer lekker zweten, de zweetdruppels vielen vanaf je nek zo over je rug je onderbroek in, je kan wel raden hoe lekker je ruikt na 2 uur of zelfs na 4 uur. We moesten in ieder geval wel 2 meter afstand van elkaar houden. . De geluiden maakten een hoop goed, ik heb ze helaas niet opgenomen, maar wat zijn het er veel, van een heel hard plons geluid dat je alleen in tekenfilms hoort (ik denk een kikker) tot een geluid van een lasergeweer wat uiteindelijk een heel lief klein onschuldig aapje is. Uiteindelijk na drie uur wandelen een hoop gerommel in de boom: apen ! Drie kleine zwart witte aapjes keken ons van een meter of 30 afstand nieuwsgierig aan.

Meer hebben we er helaas niet gezien. Aan het eind van de middag zijn we nog met een kajak de rivier op geweest op zoek naar roze dolfijnen. Die lieten zich op 1 na niet echt zien helaas. Wel zijn we nog met de kajak het bos ingegaan (de helft van het bos staan nu zo´n beetje onder water hier) om een ruzie tussen twee apensoorten boven ons hoofd te zien uitgevochten worden. Het leek zelfs of er 1 te water viel Een hoop gekwetter en wat lasergeweerschoten later zat iedereen weer rustig in z´n eigen boom. lang leve de jungle! Op de terugweg nog genoten van een schitterende zonsondergang..

Wat een feest hier! Ik ben de lange vlucht en beroerde service al lang weer vergeten:) Aangekomen op de luchthaven van Bogota stond Lindo al op ons te wachten, en dat terwijl hij ons nog zo goed had geinstrueerd hoe je een taxi kan nemen naar het appartement van Claudia:) Meteen dus lekker rustig met de auto naar het noorden van Bogota gegaan om daar Claudia weer te zien en te feliciteren met haar 40e verjaardag! Meteen kennis mogen maken met vrienden van Claudia, die behoorlijk moesten wennen aan de 3 kussen die je in Nederland geeft. Nog even een uurtje op bed gelegen want het zou een groot feest worden vanavond. Claudia en Lindo hadden een Rumba Chivas gehuurd, een oudere bus met felle kleurtjes waar je in kan staan en die open is. En zo zouden we door de stad geleid worden met muziek en aguardiente. Geen idee wat ik me er bij moest voorstellen maar toen de muziek begon werd het ons al snel duidelijk. Salsa in de bus + Aguardiente in de bus = Rumba (feest). Keiharde salsa, Cumbia en Merengue ging door de bus.

De mensen op straat en zelfs in de winkels konden het horen. Ik heb zelfs nu nog last van mn oren;) In 1 woord geweldig, er werd gezongen, gedanst ( ja, zelfs Dennis!) en heel veel gedronken! Dansen in een bus is dan niet meteen hetgene waar je als eerste aan denkt, maar hier in Colombia wel. We hebben een heel groot stuk van Noord Bogota gezien en zijn naar een supermooi uitzichtpunt geweest waardoor wel heel Noord Bogota konden zien. Wat een grote stad! Daarna nog meer gedansd en gedronken en toen maar weer terug naar het appartement van Claudia om verder te feesten. Het werd later en later en de muziek stond nog op hetzelfde volume als in de bus dus er werd nog meer gefeest. In Nederland waren de buren binnen 5 minuten naar boven gekomen, maar hier duurde het wel heel lang. De Nederlanders werden nog even uitgetest op het swingende heupen gedeelte en we zijn goed geslaagd al zeg ik het zelf. Dennis wil al bijna met me op Salsales:) Wat een avond! De volgende ochtend dacht ik dat ik nog niet helemaal wakker was toen Lindo op de deur klopte, zijn hoofd om de hoek stak en vroeg of we misschien een Jus d´orange wilden? Ik wist niet wat ik zag, wat doet Lindo hier, hij is toch in Colombia? Oh ja, wij zijn er ook en hadden gisteren een feestje. Moet wel genoeg zeggen over dit feest toch?

´s Ochtends heerlijk ontbeten met een eitje en wel 5 soorten fruit! Inez, je had gelijk hoor, wat heerlijk!

En overdag naar een leuke markt geweest in de buurt van Claudia haar appartement. Wat me opviel is dat de mensen echt zo aardig zijn zoals Lindo vertelde, het is dus niet alleen maar een truuk om ons naar Colombia te krijgen! Noord Bogota is erg mooi en veilig, heel wijds opgezet en veel groen, daar kunnen ze in Amsterdam nog wat van leren. Verder het supermooie winkelcentrum waar Lindo en Claudia tegenover wonen gezien waar Lindo altijd lekker kan lunchen. Erg groot en heel veel keus, als we weer teruggaan naar Bogota voor onze vlucht terug naar huis ga ik nog even shoppen! In de avond hebben Dennis en Lindo nog even een 400 grams biefstuk naar binnen gewerkt, dat moest natuurlijk wel even gebeuren;)

Verder hebben we vanochtend alweer afscheid moeten nemen van Lindo en Claudia. Wat een geweldig welkom! We zijn jullie en jullie vrienden heel dankbaar voor dit geweldig welkom in Colombia. Muchas Gracias! Volgende week zien we ze als het goed is weer in Villa de la Leyva dus dat komt wel goed. Vandaag zijn we gevlogen naar Leticia, helemaal in het zuiden bij de Amazone, hier willen we verblijven in een eco lodge waar je op de veranda rose dolfijnen kan bekijken, need I say more? Dit gaan we de komen uren allemaal bekijken dus jullie horen nog van ons. Dennis is in ieder geval al helemaal in zn sas met de apen hier:)

Tot snel!

Het is alweer 2 weken geleden dat we terugkwamen uit Fuerteventura. Heel gek maar het lijkt wel een jaar geleden, alhoewel we nog steeds behoorlijk moeten wennen aan alle Nederlanders om ons heen. Soms in de trein verbaas ik me erover dat iedereen Nederlands spreekt, of ze zitten te mopperen omdat de trein 5 minuten te laat is. Je merkt zo wel erg dat iedereen hier erg op de tijd leeft. We hebben ondertussen wel voor hetere vuren gestaan: Is dit wel de juiste trein?, Moeten al die kippen mee?, Psssss, shit lekke band!, Wat komen die mensen in de bus doen? Oh, ijsjes en vis verkopen. En ga zo maar door, een uur vertraging of een bus die helemaal niet ging geen probleem, we zijn op alles voorbereid.

De eerste week beleefde ik echt in een roes, had nog een bedompt gevoel dat het nu toch echt afgelopen was met het vakantie vieren. Vooral lekker suf voor me uit zitten staren en niet veel gedaan. Natuurlijk dingen geregeld, ondere andere gesolliciteerd waar ik de week erna kon beginnen! En met de vriendjes/vriendinnetjes en familie gesproken. Het eerste broodje kroket was weer erg lekker, maar smaakt nog steeds hetzelfde. En dat is eigenlijk met alles zo. Alles waar je erg naar uit heb gekeken is op een gegeven moment gewoon weer normaal. Wat ik eigenlijk nog echt het leukste vind is dat alle familie en vrienden er gewoon weer zijn, en dat je niet hoeft te mailen over wat je gedaan hebt maar gewoon weer gezellig kan afspreken.

Inmiddels dus alweer 2 weken thuis, foto’s uitgezocht, tas uitgepakt en weer naar een regelmatig leventje. Dennis had trouwens telkens nog het idee dat hij over een paar dagen z’n tas weer moest inpakken en met de volgende bus meemoest:) We hebben nu ook echt goed kunnen nadenken wat we het leukste vonden dus hierbij wat lijstjes:

Leukste verblijfplaats:

1. Ons appartement (Bellehaven) in Queenstown, heerlijk uitzicht, en lekker dichtbij alles
2. Onze Toyota Hi Ace, ook al had hij 300.000 km op de teller en een kapotte accu, hij bracht ons overal naar toe
3. Tree tops Lodge, zie onze post in Borneo. Met zwembad en tropische tuin.
4. Camping Mihinoa op Paaseiland, geweldige sfeer uitzicht en mensen

Slechtste verblijfplaats:

1. Chung King Mansions in Hong Kong, wel het goedkoopste maar ook het lelijkste hostel ooit gezien.
2. Hostal Copacobana in Vila Tunari (ons vrijwilligersproject met de aapjes) miereninvasie, betonnen vloer, bedbugs en stromatras, moet ik nog meer zeggen…..
3. Ons nachtje in de jungle in Borneo, op houten vloer, met slangen en krokodillen op de loer. Uiteindelijk wel heerlijk geslapen/verslapen dus geen schildpadden gezien die hun eitjes kwamen leggen.

Bijzonderste reis:

1. Rit per trein van Sucre naar Potosi, onderweg trein van de rails naast een gapend gat. Spannend!
2. Met de boot reizend op het dak door Sabah (Borneo) over grote rivieren langs longhouse dorpjes.
3. Per jeep over de zoutvlaktes van Bolivia scheuren.

Leukste ervaring:

1. De aapjes en puma verzorgen bij Inti Wara Yassi in Vila Tunari (www.intiwarayassi.org)
2. Skydive van Ramona, helibiken voor Dennis
3. Je eigen vervoer hebben en erin slapen in Nieuw Zeeland

Leukste dorp/stad:

1. Queenstown (Nieuw Zeeland), hier hebben we lekker 3 weken van alle buitensporten kunnen genieten
2. Manly (Sydney, Australie), lekker aan het strand, vlakbij de stad, en vaak surfen.
3. Sucre (Bolivia) leuk en mooi stadje

Het blijft natuurlijk lastig om van alles het mooiste en leukste te noemen, maar zo hebben jullie in ieder geval een beetje een idee, wat het meest bleef hangen na een jaar reizen.

We hebben nu een drukke tijd achter de rug gehad, maar er gaat nog een veel drukkere tijd komen. Er is namelijk een huis gekocht in Amsterdam!!! Binnen een maand hebben we het allemaal rond kunnen krijgen. Per 2 januari 2007 verblijven we in een leuk appartement op de Van Oldebarneveldtstraat (vlakbij de Jordaan) Voor de tussenliggende periode gaan we wat huren, mochten jullie iets weten, we houden ons aanbevolen. Mailen kan je naar dakloos4ever@radeloos.com.

Voor de rest zullen we deze site voorlopig niet meer gaan bijhouden, maar willen we hem wel online laten staan, zodat we er nog af en toe even bijkunnen wegdromen. Hij wordt wel vast en zeker gebruikt voor onze volgende reizen, we hebben inmiddels nu voldoende inspiratie opgedaan voor nieuwe bestemmingen!

Bedankt in ieder geval voor alle leuke reacties en het meeleven! Het was altijd heerlijk om jullie reacties te lezen na een uitputtende trekking of een aantal daagjes ziek zijn.

Groetjes Ramona en Dennis

Inmiddels zijn we veilig aangekomen op het vasteland van Europa. En ook al beland in het zonovergoten Fuerteventura! Daar moest wel het een en ander aan voorafgaan.

Ik vertelde al dat we binnenkort onze laatste lange busreis zouden hebben. Nou dat hebben we geweten, ook meteen de verschrikkelijkste ooit! We zouden vanaf Mancora de bus direct naar Quito nemen. Het begon al goed, de bus had 2 uur vertraging! En het zou al 15 uur duren, dat werd dus een tijdje zitten. Toen we nog niet de grens over waren waren er al allemaal rellen op de weg, dus de ME moest alle mensen wegjagen, toen we met de bus erlangs reden, na een uur gewacht te hebben, stonden halve graanvelden in de brand. Niet erg gezellig. Bij de grens aangekomen begon de ellende pas goed, er waren verschillende mensen uit onze bus die problemen hadden met de oversteek van de grens ivm nationaliteit of verkeerde reisdocumenten, hierdoor moesten we ook behoorlijk lang wachten. De ambtenaren hier waren ook niet erg snel, en waren zeer gewillig om wat extra geld te verdienen mochten er problemen zijn. Al met al hebben we 4 uur over de grensovergang gedaan pffffff. Uiteindelijk kwamen we om 4 uur ´s nachts in Quito aan waar ons voorafgeboekte hostel gelukkig nog opendeed. We zijn 20 uur onderweg geweest. 12 Uur in het vliegtuig is er niets meer bij!

De volgende dag een beetje in de stad gelopen, en de dag erna op het vliegtuig naar Madrid, hier moesten we een nachtje blijven slapen. We hebben lekker gewinkeld en heerlijke tapas gegeten op een pleintje. Daar waren we wel weer even aan toe!

´s Avonds weer terug naar het vliegveld en hier geprobeerd een beetje te slapen.

De volgende ochtend was het dan zover op naar Fuerteventura. We zouden hier gaan slapen in een superluxe 4 sterrenhotel met alles erop en eraan. We hadden er behoorlijk veel zin in, om ons eens heerlijk te laten verwennen. Toen we incheckten kregen we een boodschap uitgereikt (tesamen met ons welkomstdrankje). Op de boodschap stond dat we ons om 21.00 uur moesten melden voor ons hotel. Spannend, wie zullen dat nu wezen. Ik had al een klein vermoeden, maar Dennis had zn uiterste best gedaan om dit te verbloemen. De kamer is in 1 woord geweldig; met apart zitgedeelte, zeezicht en supergroot balkon, groot bed waar ik Dennis in moet zoeken, badkamer met 2 persoonsbad en 2 supergrote klerenkasten!

Eerst hebben we heerlijk gegeten met een kilometerlang buffet en lekkere toetjes. Een ober kwam langs dat er bezoek voor ons was, dus wij holden naar de lounge. En wie stonden daar, mn mama en mn zusje! Wat een verrassing! Na de nodige omhelzingen en tranen hebben we heerlijk op een terrasje gezeten om het weerzien te vieren met een kan Sangria. Wat gezellig zeg! Zij hebben hier ook een weekje vakantie in een appartementencomplex geboekt dus we kunnen nu heerlijk bijkletsen met ze op het strand van Playa Jandia.

Dennis is vandaag met Carola wezen golfsurfen, vond ze helemaal geweldig. Verder doen we niet zoveel hier, vooral heerlijk eten, en ons laten verwennen door het personeel van ons hotel. Gisteren kregen we een fles wijn van het huis als cadeau, we hebben onze eigen tafel in het restaurant en iedereen spreekt ons aan met Senor en Senora! Dat is wel wat anders dan Chica en Chico. In ieder geval een goede afsluiter na zo´n lange reis!