Vandaag zouden we wederom een poging wagen om een heuse heli-bike tocht te gaan doen. In Nelson bleek eerder al geen tent te zijn die het aanboodt, in Twizel hadden we een wat lafhartige piloot die de lucht niet indurfde omdat het bewolkt was en in Wanaka bleek de shop pas vanaf 1 november een licentie te hebben.

Maar in Queenstown zou het moeten lukken was ons beloofd. Er waren twee opties: de eerste was een 4wd / heli combi waarbij je met de auto omhoog ging en terug over de berg met de helicopter terug zou gaan.

Maar even proberen dan. De trail door Skippers canyon deden we twee keer, waarbij we beneden aangekomen nog een keertje met de auto omhoog gingen naar het beginpunt.
De autorit ging over de “New Zealands’ most dangerous road” en was al een avontuur op zich. De fietstrack was volledig singletrack over een oude mijnwerkersroute. Her en der stonden nog overblijfselen van kroegen en hutten uit de goudzoekperiode hier. Heel leuk pad met sommige hele steile stukjes, maar over het algemeen goed te doen. We waren uitgerust met een Ironhorse Yakuza, met 7 inch veerweg achter, wat het afdalen heeel soepel maakte.

Voor de trip naar de helicopter moesten we eerst nog een stukje over de weg naar beneden, waar Pete ons met z’n vliegmasjien zou opwachten. Ons gids was al erg enthousiast over het feit dat Pete vandaag zou vliegen. Het begon al goed. Toen de helicopter landde werd de passagiers deur opengegooid en kwam er een man uitgerend die 4 meter verder even flink moest overgeven.. 🙂 Dat belooft wat. Dit bleek niet zonder reden te zijn, Pete had ook in Vietnam gevlogen en het leek of hij een heel arsenaal aan raketten af aan het schudden was.

Strak omhoog, scherpe bocht naar links, duik naar beneden en meteen weer naar rechts… Oei, ik was blij dat we weer op de grond stonden. Continue reading →

Wat ik heb gedaan is nog veel spannender namelijk. Een skydive, oftewel een parachutesprong met een vrije val van 30 seconden op 3 km hoogte! Ik kreeg eerst een mooi Pipo de Clownspak aan, en kreeg een korte instructie via een DVD.

Daarna ging het gebeuren. Willeke was er om te ondersteunen, maar ik was helemaal niet zo zenuwachtig. Ik had er gewoon onwijs veel zin in! Vond het natuurlijk evengoed leuk dat ze er was want de jongens lagen op zo’n bodyboard in het water:) Het vliegtuigje was echt heel erg klein. We moesten op de vloer zitten, tegenelkaar aangepropt. Het omhooggaan was heerlijk, maar ik moest ook nog naar beneden:) M’n instructeur was erg vriendelijk en professioneel. Ik werd op alle mogelijke punten aan hem vastgehaakt, kreeg een paar handschoenen en toen moest ik met m’n benen uit het vliegtuig bengelen om een leuke foto te maken. Het fototoestel zat aan de vleugel vast. Daar hing ik dan, met 2 cm bil zat ik nog in het vliegtuig en de rest zat vast aan de instructeur!

Even lachen, bril op, en gaan! Continue reading →

Hallo allemaal,

Alweer een tijdje geleden dat we jullie hebben gesproken. Waar zijn we allemaal geweest? Vanuit Kaikoura zijn we via een mooie bergroute naar Greymouth (niet veel aan) gegaan, vandaar uit zijn we weer terug naar de oostkust gegaan via Arthurs pass. Ook weer een mooie route!

Het volgende op onze route was Lake Tekapo. Dit is een erg groot meer (nog niet zo groot als Lake Taupo) met een helder blauwe kleur omringd door besneeuwde bergen. Erg indrukwekkend! Hier hebben we een mooie wandeling gemaakt die uitkeek over het meer.

Daarna door naar Mount Cook. Continue reading →

Vanuit Abel Tasman zijn we doorgereden naar de vorige camping en hebben daar heerlijk gedoucht en geschrobt:) Kleren gewassen en een heerlijk relax avondje gehouden:) De volgende dag zijn we doorgereden naar Renwick (vlakbij Blenheim) waar heel veel wijnboerderijen vlak bij elkaar liggen. Dus wel op fietsafstand!

Hier hebben we fietsen gehuurd en lekker teut alle wijnboerderijen afgegaan. Continue reading →