Hoi allemaal,
Hier weer even een update. In Sucre zijn we een week geweest, een heerlijk stadje met supermooie gebouwen en niet al te koud! Lekkere restaurantjes, we zijn weer een beetje bijgekomen na ons vrijwilligersavontuur. Alhoewel ik soms nog steeds droom van alle aapjes, en ze soms in de kamer zie!
In Sucre hebben we de dino tracks bezocht, een stuk muur waar sporen van verschillende dino´s te vinden zijn.
Erg apart aangezien we nooit echt iets van dino´s gezien hebben. De gids wist er helaas niet al te veel vanaf dus dat was wel jammer. We hebben wel mazzel want in juni wordt er een museum gebouwd op een berg die uitkijkt op de muur en wij mochten er heel dichtbij komen, dit kan in juni dus niet meer.
Ook hebben we het museum Casa de Libertad bezocht. Hier wist de gids alles van de geschiedenis van Bolivia, dus die heeft de hele geschiedenis uit de doeken gedaan. Erg interresant!
De markt in Tarabuco is een echte aanrader! Hier komen alle indiaanse mensen van heinde en verre op zondag hun boodschappen doen. Er is dus van alles te vinden, van de gekleurde draagdoeken, tot een hele afdeling aardappelen of cocablaadjes.
Het is een heel gekleurd geheel want de mensen komen alle in klederdracht naar de markt. De mannen hebben allemaal een soort cape om die heel wijd uit staat, net of ze heel breed zijn. En een muts op, maar tegenwoordig is die vervangen door de pet omdat die niet zo warm is. De vrouwen lopen er in brede rokken met veel stof waarbij het lijkt alsof ze een dikke kont hebben, en een rieten hoedje op tegen de zon. Af en toe kwam je wat ezeltjes tegen die het brandhout moesten dragen. Ook was er een toeristenmarkt waar je van alles kon kopen, van flessendragers tot wandkleden.
We hebben nog niet iets gezien van onze gading, dat bewaren we tot La Paz. Er waren hier helaas veel bedelaars en mensen die dingen aan ons wilden verkopen. Dennis had er op een gegeven moment even genoeg van en ging op een bankje in het park zitten. Ik ging nog even neuzen want dat vind ik heerlijk op de markt! Toen ik terugkwam had Dennis al 2 vriendinnen naast zich! Ben ik even weg, loopt hij alweer te sjansen:). Ze waren heel nieuwsgierig en verlegen, echt pittig! Ze leken erg blij met de mandarijnen te zijn die we voor ze kochten, maar aten ze niet meteen op, waarschijnlijk bewaarden ze dit voor als ze echt honger hadden. Na een tijdje met ze gekletst te hebben gingen we maar even wat eten. En daarna weer terug met de bus.
Afgelopen maandag zijn we met de trein van Sucre naar Potosi gereisd. Dat was een avontuur zeg. De trein was eigenlijk niet een echte trein, meer een bus met treinwielen die over een spoor ging. De normale bus doet er 4 uur over en deze trein doet er 6 uur over, maar dan heb je wel een supermooi uitzicht over glooiende bergen en akkers waar met de hand graan wordt verbouwd. De trein ging iets van 25 km per uur, en het leek net of hij een mantra in zn hoofd had ¨ik kan het, ik kan het¨ Zo moeizaam ging het. We waren op 2 na de enige gringo´s in de bus en de hele plaatselijke bevolking sprak Quechua, een heel mooie taal, waar we helaas niets van begrepen. De tassen gingen op het dak, en de kinderen in het gangpad. Het eerste gedeelte ging langs kleine dorpjes waar de honden en kinderen met de trein-bus meerenden. De trein-bus ging wel zo hard dat ze die niet konden bijhouden. Soms had ik echt het gevoel dat we in de achtbaan van Disneyland Parijs zaten (de rockymountain) de bergen kwamen precies overeen met wat je van de rocky mountains verwacht, ook het schudden en beven leek verbazingwekkend veel op de achtbaan. Helaas is de achtbaan nog veiliger dan deze trein-bus. Toen we op ongeveer een uur van Potosi afzaten, ontspoorde de trein!
Iedereen uit de trein en maar wachten dan. Met stenen en een krik de trein weer op de rails gezet, ondertussen was het 3 uur verder! Ik zag al een nieuw avontuur, Ramona en Dennis in de middle of nowwhere zonder eten bij een kampvuur tussen de plaatselijke bevolking kamperen. Gelukkig konden we weer verder en uiteindelijk hebben we er 10 uur over gedaan. Ja, voor het avontuur hier, hoef je niet ver te zoeken en ook niet al te veel geld uit te geven (€ 2,50 p.p.) Ondertussen was het al donker geworden, maar gelukkig hebben we een mooi hostel gevonden in de hoogste stad ter wereld (4100 meter). De hoogteziekte valt hier mee, af en toe wat drukkende hoofdpijn, maar geen ernstige bijwerkingen. We gaan hier de mijnen bezoeken, waar mineralen worden gevonden en de mijnwerkers onder middeleeuwse omstandigheden werken. Erg bijzonder, en Dennis gaat dynamiet kopen als cadeau voor de mijnwerkers!