Hoi allemaal,<\/p>\n
We zijn er weer hoor! We zijn er helaas alleen niet zonder schrammen vanaf gekomen. Dennis had nogal een aggressieve aap aan zn vinger die ervoor zorgde dat hij er 5 hechtingen aan over hield. Wordt ondertussen al een mooi litteken! <\/p>\n
<\/p>\n
Daarna ben ik nog eens aangevallen door mn puma:) Niet direct want hij kan toch niet springen, maar hij heeft wel zn klauw naar me uitgestoken. Dus nu een kleine beschadiging aan mn vinger. Verschillende bezoekjes aan het ziekenhuis gehad, kost ook niets hier, een bezoekje aan de dokter kost 1 euro en een antibiotica kuur 3 euro. Nachtje ziekenhuis was 1,5 euro inclusief ontbijt en lunch dit is nog goedkoper dan ons hostel! De dokters en zusters komen ook allemaal even een kijkje bij je nemen wat er nu weer met die gringo\/a van het vrijwilligersproject is gebeurd. Ja, we waren niet de enige die een bezoekje aan het ziekenhuis mochten wagen! Ook komen af en toe de locals hun neus om de hoek steken, als je op het emergencia bed lag. Kon behoorlijk irritant zijn. We zijn zelfs een ziekenhuis tegengekomen met de begravenisondernemer hier tegenover. ” Gaat u maar alvast liggen” erg apart. Ook moet je zelf de benodigdheden kopen zoals injectienaalden en plaspotjes. Het blijft een gek maar mooi land.<\/p>\n
We hebben wel even moeite gehad om ons van de aapjes los te peuteren. Ze zijn zo lief en na een tijdje gaan ze je echt herkennen en willen ze alleen maar bij jou op schoot zitten. Ik heb de laatste 2 weekjes nog in het monkeypark gewerkt waar de vriendelijke aapjes zitten. Dit was erg leuk en misschien nog wel leuker dan met de puma te werken. Er waren verschillende nieuwsgierige, brutale, verlegen en vrolijke aapjes bij.<\/p>\n
<\/p>\n
Op een gegeven moment was ik grote vriendinnen met Anita (de vrouw van de alpha-male, dus wel voorzichtig doen als hij in de buurt was). Zij kwam me vaak vlooien, ja ook achter de oren, en wilde dat ik dan hetzelfde bij haar deed. Ook Neka was een grote vriendin van mij, ze was echter bang van alle andere aapjes dus het liefst verstopte ze zich alleen in de bosjes of in mijn blouse als er een grote aap in de buurt kwam. Ook wilde ze met mij het eten delen, dus de banaan mocht ik pellen, zij een hapje, ik een hapje, en zij weer een hapje. Niet hygienisch dus ik spuugde het meestal uit. Daar was ze helemaal verwonderd over en ging dat weer zelf oplikken. Vieze beesten zijn het af en toe hoor. Ook zijn ze verbaasd als we zelf wat doppinda\u00c2\u00b4s naar binnen gingen werken, want die zijn wel lekker. Maar ze konden dan echt met zo\u00c2\u00b4n lief kopje kijken” hee, dat is mijn eten”.<\/p>\n
Dennis mist zn aapjes nog erger dan ik dat doe, maar dat komt omdat ze in de mirador minder apen hadden en hij echt een band met ze had opgebouwd. <\/p>\n
<\/p>\n
We wilden bijna nog langer blijven omdat het zo leuk was! We hebben hier veel leuke mensen ontmoet: Leon en Vanessa uit Australie en Nieuw Zeeland en Niamh en Andy uit Ierland en Engeland. Met hen hebben we bijna iedere avond samen gegeten en een biertje gedaan. We zijn ook samen met hen terug naar Cochabamba gegaan en hier hebben we in een lekker luxe Italiaans restaurant gegeten. Was wel weer nodig na een maand bijna iedere keer naar hetzelfde restaurant te gaan.<\/p>\n
Inmiddels zijn we aangekomen in Sucre, na een heel bijzonder en sfeervolle busreis! Op dit moment zijn namelijk de busmaatschappijen aan het staken (ondertussen al 2 weken) omdat ze nooit belasting hebben betaald. De nieuwe regering wilt dat ze dit nu wel gaan doen, maar daar zijn ze het niet zo mee eens. Met als gevolg dat er niet zo veel bussen meer gaan. <\/p>\n
<\/p>\n
We wilden een overdag bus boeken, die bleek er niet te zijn, dus het werd een nachtbus. Tot op het moment dat hij vertrok was het volslagen onduidelijk of hij nog wel ging of uberhuapt bestond. Het buskaartj was een algemeen kaartje zonder naam van maatschappij dus dat beloofde niet veel goeds. Gelukkig hadden we contact gemaakt met een andere local en hij wist ons het een en ander uit te leggen. Hij vond dit ook maar abnormaal, dus we zaten met zn allen in het zelfde schuitje. Uiteindelijk bleek de bus toch te rijden gelukkig, met slechts een half uur vertraging. Cochabamba uitgaan met de bus was al een probleem want na 10 minuten stond hij alweer stil aan de kant van de weg. Er werd behoorlijk met wat losse onderdelen gerammeld, dus dat klonk niet echt goed! Na een korte reparatie konden we weer op weg. Ik kon niet echt slapen omdat het behoorlijk koud was in de bus, Dennis lag meteen al te pitten. Tegen een uur of 2 \u00c2\u00b4s nachts stopten we nog ergens in een dorpje om de plaatselijke bevolking wakker te maken en ze patat te laten bakken.:)Een andere jongen kwam gezellig bij ons zitten en wilde meteen e-mail adressen uitwisselen, zonder dat we hem ook maar kenden:) Nog nooit gedaan zo in het holst van de nacht e-mail adressen uitgewisseld. Na nog 2 keer een reparatiestop leek dat de bus nu toch wel ging opschieten. Totdat het bijna weer licht werd! Psssssssssssssssssssssssssst. Een lekke band! Nee he! Alles moest verwisseld worden en dat heeft denk ik wel een uur geduurd. De locals uit de bus hadden geen geduld meer en gingen zelf met de taxi verder. Uiteindelijk zijn we 3 uur later aangekomen dan gepland.<\/p>\n
Wat we van Sucre tot nu toe gezien hebben zijn de duitse witbiertjes en de markt die er erg florisant uit ziet. Binnenkort meer mooie verhalen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hoi allemaal, We zijn er weer hoor! We zijn er helaas alleen niet zonder schrammen vanaf gekomen. Dennis had nogal een aggressieve aap aan zn vinger die ervoor zorgde dat hij er 5 hechtingen aan over hield. Wordt ondertussen al … Continue reading