Vandaag dan eindelijk ons voorafgekozen hoogtepunt van onze reis naar Rwanda. Gorilla’s! We hadden al een hotel redelijk in de buurt van het Nationaal Park gekozen zodat we niet zo heel vroeg ons bed uit hoefden. Om 7 uur werden we verwacht in het hoofdkwartier van het Volcanos National Park. Een bergachtig gebied op de grens van Rwanda, Congo en Uganda. Tegen de flanken van vulkanen tot wel 4500 meter hoog leven zo’n 20 groepen gorilla’s. Iedere groep bestaat uit 1 tot 40 gorilla’s, waarbij de grotere groepen ook meerdere silverbacks (=grote baas) hebben. Wij werden ingedeeld bij de Umubano groep, geleidt door Silverback Charles.

Daarvoor moesten we nog wel een uur rijden, waarvan 3 kwartier over een vreselijk ruige onverharde weg.

Gelukkig hadden we een 4WD gehuurd, inclusief capable chauffeur. Dat had mij niet gelukt. Op de parkeerplaats aangekomen konden we nog een drager inhuren. Niet perse nodig, maar een goede bijdrage aan de lokale werkgelegenheid. Onze groep bestond uit twee Duitsers en vier wat oudere Fransen. Omdat de Fransen wat ouder waren en niet zo goed ter been hadden we een gorilla groep toegewezen die redelijk dicht bij was. Meestal worden de toeristen verdeeld op basis van hun fitheid. Voor sommige gorilla groepen moet je wel een uur of 4 door de jungle klauteren. En dat op zo’n 3000 meter hoogte. Wij hadden een makkelijk dagje dus. Er was ook nog een militair met een geweer mee. Quote van de andere gids: Niet om de langzaamste toerist om te leggen, maar als bescherming tegen buffalo’s en olifanten. Dat nemen we dan maar aan ( hoewel die Fransen wel heel langzaam waren 🙂 ). Na zo’n 15 minuten lopen kwamen we twee andere gidsen tegen die de gorilla’s al eerder op de ochtend hadden gelokaliseerd. Dus we waren in de buurt! Vooraf hadden we nog een korte instructie gehad trouwens. Op zo’n 5 meter afstand blijven, de groep bij elkaar houden en aan de kant als er een aap door wil. Dat was nog best lastig. Onze vrienden zaten op een steile helling dus er moest regelmatig een Fransman uit de struiken gevist worden. In totaal hadden we een uur de tijd om bij ze te zijn. De gorilla groep bestond uit een silverback, Charles dus, een aantal dames, wat jongeren en 4 babies. Bij elkaar 13 gorilla’s. Ze leken zich helemaal niet te storen aan onze aanwezigheid. In eerste instantie waren alleen de vrouwtjes met de babies in de buurt en was er van Charles nog geen spoor. Dat veranderde snel. Met een hoop gerommel en gekraak kwam hij door de struiken gerend en ging pontificaal voor ons zitten om op wat bamboe te kauwen. Erg indrukwekkend, zo’n kolos van een goede 200 kilo op slechts 3 meter afstand. Na een tijdje had hij het gezien en denderde hij onder luid gegrom vlak langs ons, in zijn vlucht nog een stevige boom meenemend.

De rest van het uur verliep een beetje hetzelfde. De groep gorilla’s bleef redelijk bij elkaar.

De babies haalden acrobatische toeren uit in een boom voor ons, waarbij regelmatig een tak afbrak en ze met een hoop gekraak op de grond belanden. Charles zocht af en toe een nieuw plekje uit om te poseren en als hij klaar was moesten de Fransen weer de struiken in. De rest van de familie zat heel rustig blaadjes te eten. De jongere mannetjes waren vaak een beetje verder weg en kwamen af en toe langs lopen. Ze stoorden zich helemaal niet aan de toeristen. Soms liepen ze om ons heen en andere keren moesten we aan de kant om ze door te laten. De kleintjes rolden wat over elkaar heen en dat alles op slechts enkele meters afstand

Na iets meer dan een uur kwam er helaas een eind aan het spektakel en gingen we terug naar de parkeerplaats. Wat een ervaring!