Vandaag stond het bezoekje aan de cooperatieve mijnen van Potosi op de planning. We moesten ons om 9 uur melden en begonnen de dag met een kopje coca thee. De coca thee helpt redelijk om de hoogte hier aan te kunnen en is nog best lekker ook. Een kwartiertje later bleek dat de Engelse gids vandaag niet bereid was zijn bed uit te komen dus we moesten het doen met een Spaanstalige tour vandaag. Hup, de bus in en op weg naar de mijnwerkers markt.

Daar wordt je geacht wat presentjes voor de mijnwerkers te kopen ter ondersteuning en als compensatie voor het in de weg lopen. De mijn wordt namelijk nog dagelijks gebruikt. Dus een zak coca de man, wat frisdrank en uiteraard ook een staaf dynamiet, met ontsteker, en een zak ammonium nitraat. Deze laatste kadootjes mag iedereen hier gewoon kopen, wat vast een interessant oud en nieuw oplevert…

Onderweg hadden we ook nog een overall met hoofdlamp aangemeten gekregen trouwens, zodat we geheel in stijl de berg in mochten. Gelukkig was onze mijn (er zijn er 250) iets hoger dan de andere zodat we niet constant hoeven te bukken. Onze mijn wordt bewerkt door een van de 60 coorporaties die in deze berg hun gang mogen gaan. De coorporatie betaalt voor een licentie en mag verder alles zelf regelen. De coorporatie heeft zo´n 20-30 mijnwerkers in dienst die betaald worden van het geld wat binnenkomt door de verkoop van de erts. De berg, Cerro Rico (Rijke berg), wordt al ruim 300 jaar bewerkt, in de koloniale tijd werd er vooral zilver gevonden, tegenwoordig vooral zink en lood. Dit maakte Potosi tot een van de rijkste steden van ZuidAmerika. De indianen werden door de Spanjaarden gedwongen in de mijnen te werken en er zijn zo´n 8 miljoen mijnwerkers gestorven in de tijd dat Spanje de boel beheerde. Vandaag de dag is de situatie niet heel veel beter, er is geen ziekenkostenverzekering en het werk is nog steeds erg ongezond. Wel mag een mijnwerker met pensioen als hij 50% van zijn longcapaciteit kwijt is….

Onze wandeling begon over een spoorlijntje waar de mijnwerkers de stukken rots over naar buiten vervoeren. Na zo´n 5 minuten strompelen werden we rechts een gat in de muur gedirigeerd. Iedereen kreeg ook een stuk wc papier uitgedeeld wat we in onze oren moesten stoppen tegen de herrie. Dat was niet geheel overbodig, op een paar plankjes boven ons stonden 2 mannen met een jekkeraar een gat in het plafond te boren. Overal stof en een ontzettende herrie, het wc papier hielp uiteraard totaal niet.. hmmm. dat beloofde wat. Nadat we weer terug waren in de hoofdgang besloot onze gids dat we een niveau hoger gingen kijken. Via 5 houten ladders verbonden door uitstekende stukken rots kropen we door een klein gat omhoog.

Boven aangekomen moesten we even wachten. De gids ging even informeren of het veilig was verderop. Toen ze terugkwam wist ze te melden dat het dynamiet pas over een uur werd ontstoken, we hadden dus nog even. Wel moest het wc papier weer in de oren want het was een ontzettende herrie daar. Na wat in de richting van de herrie gelopen te zijn door een hele lage smalle tunnel kwam er een mijnwerker op ons af die zei dat we ook onze ogen moesten bedekken. Daar stonden we dan, met z´n zessen tegen elkaar aangedrukt, onze ogen dicht een herrie alsof de hele boel in elkaar lazerde en prut en gruis wat ons om de oren vloog. Na een paar minuten mochten we dan kijken waar we beland waren.

Voor ons een grote zak ammonium nitraat en een man die met een stofzuigerslang de boel stond op te zuigen. Een paar meter verderop een blinde muur met daarin zo´n 11 staven dynamiet en vijf grote gaten, waarvan in 1 het andere eind van de stofzuigerslang verdween. Dat is om de explosie te versterken, wist de gids ons te vertellen. Het aansteken gebeurt nog gewoon met een lont en bij onsteking hebben de mijnwerkers zo´n vijf minuten om zich in veiligheid te brengen.

De route naar beneden was misschien nog wel spannender, in plaats van ladders waren de gangen gewoon heel schuin met veel los grind dus we gingen glijdend naar beneden, goed oppassend de ladders die er nog tussen zaten niet te missen.

Volgende attractie was een klein altaar, waar de mijnwerkers alcohol, coca en sigaretten offerden aan de god van de onderwereld en de god van de berg. Alcohol wordt door de mijnwerkers zelf ook genuttigd en is een respectable 96% .. Godzijdank zat onze tour er hierna op en mochten we weer naar buiten toe.