Hoi allemaal,

Vanuit Potosi zijn we met een veilige bus (deze keer) naar Uyuni gereisd. Dit is eigenlijk een dorpje van niets in de middle of nowhere, het is helemaal op het toerisme gericht. Je kan vanuit dit plaatsje namelijk een tour van 3 dagen door zoutvlaktes, woestijn en nog meer ruig gebergte doen. Dit wilden wij natuurlijk wel, en al snel vormden we een groepje van 4 mensen die we in de bus waren tegengekomen.

We zijn verschillende kantoortjes langsgeweest en uiteindelijk was er een voor ons de beste en goedkoopste (Empexa Expediciones). We konden meteen de volgende dag vertrekken. De volgende ochtend moesten we ons om 10.30 melden bij het kantoor van de organisatie. Het was verschrikkelijk koud hier dus met muts en dikke jas aan zaten we in het zonnetje te wachten voor het kantoor. Na 3 kwartier (Boliviaans half uurtje) konden we de spullen in onze jeep gooien, en gezellig (uiteindelijk met zn zessen) een plaatsje nemen.

De eerste dag stond in het teken van de zoutvlaktes. Onbeschrijvelijk mooi, maar ik ga het toch proberen te omschrijven! Eigenlijk is de grond helemaal spierwit zodat het pijn doet aan je ogen en een zonnebril nodig hebt. De lucht is felblauw zonder wolken aan de lucht. Verder is er geen begroeiing op de vlakte zodat je geen idee hebt hoe ver je van die berg afbent. Je kon zo bijvoorbeeld heel gekke foto´s maken, waarbij je van de ruimte misbruik maakt. Zo hebben we een foto gezien van iemand die een pan vasthield waar 3 mensjes inzaten. Deze mensen zaten eigenlijk een heel stuk verder weg zodat het leek dat ze in de pan zaten. Echt grappig. Tegen de middag kwamen we bij een cactuseiland aan, die in de verte de vorm heeft van een vis. De cactussen zijn hier supergroot, en tegen de witte grond en felblauwe lucht kan je hier mooie plaatjes schieten! Hier hebben we ook gelunched. De kok (ja, die was ook mee) maakte een heerlijke maaltijd voor ons klaar met de weinige middelen die ze had. Daarna weer verder door onherbergzaam gebied waar de zoutvlaktes ophielden. We raakten wat aan de praat met onze chauffeur Valerio, hij deed deze tours altijd met zn vrouw (de kok) en zn dochtertje van 2 zodat ze altijd bij elkaar waren. Het dochtertje heette Abel en ze was 2 jaar ende ster van de tour. Op een gegeven moment had ze haar hoofd gestoten (wat nou, autogordel voor kinderen onder de 10) en schreeuwde de hele auto bij elkaar. Ik had nog een ballon in mn broekzak en toen ik die opblaasde wist ze niet echt wat ze er mee moest doen. Maar even later had ze er de grootste lol in, de ballon zweefde de hele auto door.

Totdat hij knapte! Gelukkig waren we toen al bij onze eerste accommodatie. En had ze andere dingen om druk over te maken. De accommodatie was een soort van grote stal die omgebouwd was met grote slaapkamers. We sliepen met zn allen in 1 kamer, konden we het lekker warm krijgen. Want toen de zon weg was, begon het wel weer koud te worden. Eerst nog een lekker kopje thee met koekjes gedronken, en daarna weer gegeten. De nacht viel gelukkig mee, omdat we er goed op voorbereid waren met 2 slaapzakken en 3 dekens.

De volgende ochtend heerlijk ontbeten met pannekoeken! Weer een behoorlijk stuk gereden door woestijn, over veel hobbelige wegen. Als je achterin zat, stootte je regelmatig het hoofd aan het dak! We bezochten vandaag wat meren waar flamingo´s instonden. Erg mooi, ook wat rotsformaties zoals een stenen boom, en andere gekke dingen die je in de woestijn tegenkomt. We hoorden van veel mensen dat je veel kans hebt op een lekke band, maar gelukkig was onze chauffeur zo goed dat dit niet is voorgekomen. Tussen de middag weer gelunched (almuerzo noemen ze dat hier) aan een supermooi meer.

De bergen weerspiegelden in het meer, en de flamingo´s stonden heerlijk parmantig te zijn. De stilte was echt heel raar, op een gegeven moment hoorde ik alleen mn oren suizen en verder niets. De rest van de middag ook weer in de jeep gezeten, en gegaapt naar de omgeving, zo mooi! De nacht zouden we vertoeven in een tent waar het min 20 zou zijn. We hadden al een behoorlijk somber beeld hiervan totdat we echt bij de accommodatie aankwamen, gewoon een soort van legerbarak met een dak en een muur, dus geen tent! Wat was ik blij, ik dacht al dit moet een grapje zijn! In de barak was het niet erg warm want de wind waaide behoorlijk hard. Toen uiteindelijk ook de zon onderging, was het dus echt koud. Niet zo gek want we zaten in het midden van de woestijn. Al snel werd de whiskey en rum tevoorschijn gehaald en dit konden we lekker mixen in de thee:) Na het eten hadden we het op een gegeven moment zo koud dat we alle dekens en slaapzakken haalden en ons met alle kleren inpakten als een Michelinmannetje.

Er kwam ook een plaatselijk jongetje langs die doof was of niet kon praten en die het ook behoorlijk koud had. Niet zo gek met geen sokken in je schoen en maar 1 laag kleding het leek . Komen wij met onze thermokleding en 3 lagen kleding. We hadden behoorlijk medelijden met hem, dus snel gaf Dennis hem een deken en een ander meisje kwam met een chocoladereep en nog een ander meisje met een paar sokken! Helaas wilde hij die niet aannemen. Later kwamen we erachter dat hij wel hoorde maar niet praatte omdat hij mishandeld was door z´n moeder, een behoorlijk zielig verhaal. Toen we uiteindelijk gingen slapen, had ik het niet zo koud (zal wel door de whiskey komen), ook de 3 lagen kleding 2 slaapzakken en 5 dekens moeten goed geholpen hebben.

De volgende dag moesten we er erg vroeg uit (5 uur) om de zonsondergang te bekijken en omdat we een behoorlijk lange dag voor de boeg hadden. We gingen naar de geisers, waar het net zo rook als Roturua (Nieuw Zeeland) naar rotte eieren. Daarna weer in de jeep en op naar de thermale baden. Deze waren zo´n 30 graden. Te weinig voor ons, in Nieuw Zeeland hebben we in baden van 40 graden gezeten en was de buitentemperatuur niet rond de nul graden! Hier hebben we lekker ontbeten met scrambled eggs, en zijn we langzaamaan weer op temperatuur gekomen. Na het ontbijt zijn we weer door het verbazingwekkende landschap teruggereden naar Uyuni. Onderweg weer gelunched, deze keer tussen de Lama´s! Zonder lekke band hebben we het uiteindelijk overleefd. Een van de mooiste landschappen die we gezien hebben!