Goed, waar gaan we beginnen! Wellington dan maar. Daar hebben we Ernst en Willeke ontmoet. Erg gek om elkaar zo aan de andere kant van de wereldbol te treffen, maar ook natuurlijk weer erg gezellig. We hebben meteen de volgende dag de boot geboekt naar het Zuidereiland zodat we daar zoveel mogelijk tijd te besteden hebben. De overtocht was supermooi.

En ook erg afwisselend! We hebben in 3 uur 4 seizoenen gehad. Van superheerlijk zomerweer tot regen en regenboog!

We zijn doorgereden naar Nelson waar we hebben gereserveerd voor de Abel Tasmantrek. Dennis en Ernst waren niet te houden om met z’n tweeen te gaan mountainbiken dus die hebben we de verdere dag niet echt meer gezien:) Willeke en ik hebben een wijntour gedaan op de fiets in 1 uur, want we hadden niet echt veel tijd meer. Maar evengoed was het toch wel erg lekker. We hebben een paar mooie flessen gescoord die we op een meidenavond (sorry Dennis) lekker op gaan drinken:)

De dag erna zijn we doorgereden naar het startpunt van onze 4-daagse Abel Tasmantocht. We konden de bus gelukkig veilig op een camping kwijt en wij konden met onze superzware tassen de tocht gaan beginnen.
De Bagage.
Wat zat er dan allemaal in die tassen? Om te beginnen natuurlijk de wok! Gelukkig niet van gietijzer:) We moesten wel een beetje gezond eten, dus verschillende groenten gingen mee, nee, geen groenten uit blik! Rijst en pasta, onze stenen! mokken, bestek, pot suiker, borden en ga zo maar door. Dat paste niet in onze dagrugzak, dus dan maar in onze grote rugzak. Maar we hadden telkens wel de heerlijkste maaltijd van de hele hut! Iedereen keek heel jaloers, en we hebben zelfs een uitgehongerde backpacker bijgevoed! Desondanks was het toch wel heel zwaar om dat telkens maar op je rug te dragen als je 4 uur op een dag moest lopen. Het was niet allemaal zo vlak als in Nederland. Volgende keer gewoon spaghetti uit blik dan maar niet zo’n gezonde maaltijd:)

De Tocht.
Die was echt supermooi. De eerste dag zijn we het laatste uurtje helemaal natgeregend, maar de andere dagen was het gelukkig wel beter weer, met af en toe een blauwe lucht. De tocht liep van baai naar baai, waardoor je telkens weer verrast werd met een ander uitzicht als je een bocht om kwam. Van azuurblauw tot groen kleurde het water.

En de stranden waren maagdelijk wit. De jongens hadden er meteen al een stevig tempo in, terwijl Willeke en ik lekker in ons eigen tempo liepen. Telkens op het strand even lunchen en genieten van het zonnetje en dan weer verder. We sliepen in een hut die ingericht was als dorm, met daarnaast een keuken. We hebben deze dagen niet echt gedouched omdat ze alleen maar een ijskoude douche hadden, dus we stonken weer enorm. Maar niet zo erg als toen we uit Camp 5 kwamen in Mulu National Park op Borneo. Al deze hutten lagen aan het strand en hadden een supermooi uitzicht over de baai. Meestal lagen we om 20.00 uur al in bed omdat we zo moe waren.

Het Tij.
Natte schoenen! Als je deze trek gaat lopen houdt dan goed rekening met het tij. Wanneer is het eb, zodat je naar de overkant kan komen! We hebben een paar keer gedacht: ” oh, daar loop je zo overheen” Met als resultaat natte schoenen die de verdere 4 dagen niet meer droog kunnen worden:)

De Terugreis.
Op de laatste dag werden we opgepikt door een watertaxi die ons weer naar het beginpunt bracht. Het was alleen nogal onrustig op zee! Om de boot in te komen moest je tot je heupen het water in, en dan schommelde het bootje nog heel erg. In de boot werd het er niet minder op, het echte achtbanengevoel als je naar beneden gaat. Maar we hebben wel zeehonden gezien! Toen we bij het beginpunt waren, werd de boot op de trailer getrokken (incl de passagiers) en zo van de kade naar de camping gebracht. Dat was erg gek, zit je in de boot op de weg!